vazgeçmeler

ekiminonbeşi2012

yüzümü nereye saklasam,

nereye saklansam 

yeterince uzak kalırım tüm insanlardan

ve artık düşünemediğim hikayelerinden?

hangi ormanda kaybolsam

yeterince karışır kanıma hayat,

yeniden doğar ihtimallerim de

korkusuzca yürürüm yalınayak

inşa ettiğimiz bu paslı dünyanın üstünde?

dibe kadar düşmek,

yeniden yükselmek içindir belki gerçekten;

ama ya o çok güvendiği dip,

bir bataklıktan ibaretse;

nefesi tükenirken insan,

biraz şefkat için

başkalarının yataklarında uyur

kendi yatağını ev yapacakken

göçmen bir kuş gibi ararsa kendini;

tutunacak, kolları arasına tüneyecek

bir ağaç bile kalmadıysa,

neden bu kontrolsüz çaba? 

bizim için bir son yok sevgili.

senin bana anlatabileceğin bir masal,

benimse saçlarına dokunabilecek

parmaklarım yok.

belki ölmek dedikleri budur.

kalbine üşüşen duman,

insanla hayat arasındaki sis;

isteksizlik.

merak etmiyorum iyiyi, güzeli 

ve umutların dünyasını.

herkese birer mektup bırakıp

özürlerimi sunarak

gitmek istiyorum.

unutulana kadar,

unutana kadar; 

mahşerde bile 

tanrılara kafa tutarcasına

uyumak istiyorum.