oyuncu rüzgarla fırtınanın hikayesi

ekiminbiri2012

bir saklanma oyunu
başkasının oyuncağına dönüştüğünde,
ona anlatmak gerekiyor
kuralları sil baştan.

aslında iki resmi var her oyunun.
biri oyuncular,
diğeri oyun.
ama dekorun önünden geçmekle
onu görmek ve duymakla
oyuncu olunmuyor.

sırf korkuyorsun diye
bir hikayenin parçası olamazsın derdi bana
şimdi yaşlı bir adam.
bir güvensizliği üstlenip
pervasızlığına kızmak rüzgarın, seninki.
bir maskenin ardından
yürürken kaybolmak benimki.

hiçbir resmin hapsedebileceği bir sen,
o resmi yapmaya yüreklenecek de bir ben yok.
körelen şeyleri ve düş sisleri arasından
sabırla beklenecek bir şey var;
ama oyuncu rüzgarla fırtına birbirine karıştığında,
fırtına öfkelenip kükredikçe
oyuncu kaçıyor, elinde koruduğu
birkaç parça his ve hafif müzikle.

bir zaman, her zaman olsa,
rüyaları oyuncu görmese
ve onlardan başkaları uyandırmasa,
sıcak ve güzel bir memleket resmi olacaktı belki bizimki,
ismi ya da cisminin önemi olmaksızın, olacaktı sadece.

görmeyeceksen, bakma;
cesaret edemeyeceksen de düşünme derdi geceleri kendine.
görmek kanarken, düşünmenin
bu kadar zorlaştıracağını bilmezdi oyuncu rüzgar.

öğretti ona fırtına.