panaromik

aralıkınaltısı2013

nerde kaldı bu gecenin ilacı?
bir memleket gibi borca batık
tüm sözlerim.
ses yok, soluk yok;
evde kalmış tüm aileler,
kar altında bir mahalle
elektrik kesik.
el ele tutuşmanın
ilaç olduğu bir zamandan bahsediyor yaşlılar,
oysa yaşlılar yok,
kaplumbağa yarıştırıyorlar
zihnin geçmişinde.

sevmekten arındırdığında kendini,
bilmek kalıyor sadece;
kapana kısılmış bir kapan,
duvarları yazılarla dolu bir mağara,
yazı üstüne yazı,
ayırt edemez olmuş bilmek.

sadece nefes almaktı bazen  ilaç,
ciğerleri arındırmak yüklediğin zehirden.
ölüme paralel yürüyebilmek,
gezerken düşmeden düşünmek
elini tutmayı, öpüp koklamayı.
gidecek yerim yok seni bilmekten başka,
sevmekten değil bu çaresizlik,
iktidarını kuramamaktan yalnızlığa
biri yanıbaşındayken
ya da binlerce kilometre ötede.

istemeden sevdi geceyi,
getirdiği soğuğu, çaresizliği.
en uzak memleketlerden geldi
pembeye çalan orkide.
bazen gece, keyifli korkularla dolar,
dönerim evime.

huzurun şekillendirdiği her yer benim,
içinde yeşermesen de
içinde olmasan da sen, sevgi.