inziva

aralıkınonikisi2013

kar gelince, çekilirdik evlerimize,
dışarıdakilere üzülür,
ellerimizdeki çatlakları gösterirdik birbirimize.
kışla öğrenirdik kendimize dönmeyi
neyin eksik neyin fazla olduğunu.
ve işte bu yüzden gerekliydi bu soğuk,
doğanın soğuk avuçlarında yaşadığımızı
yeniden öğrenmek için.
yehuda ya da ali'nin katilleri ile alışmaktansa insanın soğuğuna,
icapsız, kabülsüz katıldığımız bu sonsuz karmaşayla öğrenmek
elimizdeki her şeyin değerini, değerliydi.

bir şarkı söyleyip ruhunu çağırmak isterdim bazı geceler,
soğukta uzanmış yatarken;
neredesin, ne yapıyorsun bilmemeyi.
kapının dışında bırakabilmek değildi kış, kar;
bilakis, göğsünün tam ortasında
oldukları gibi kabul etmekti,
zihnin arşivine kaldırabilecek kadar
kabul etmekti var olan tüm sevgileri, kırgınlıkları, hısımlıkları.

gelip geçiciyiz, mevsimler gibi;
invizam gelip geçici.
kış geçecek önce;
kar, yağmura dönüşecek,
sonra en sevdiğim bahar gelince
çıkacağım inzivamdan.
güzel kutular bulacağım anını yerleştirecek,
ona kimsenin dokunamayacağı bir yer belirleyecek,
dualarla yavaşça erimesi için emanet edeceğim doğama.

o zamana kadar, göğsümde uyuyacaksın,
o zamana kadar, yalnızlığım biraz kalabalık olacak,
inzivam biraz eksik.