barış

aralıkınyirmiikisi2013

geç kalmış adaletin adalet olmadığını söylüyorlar.
haklılar da.
fakat önce kuralları koyan da
hayali şüphelilere cürüm atan da biziz.

bir anda, yüreğin savcıları bağırıyor
yüksek tavanlar altında,
hüküm isteriz diye
ve sanık, bir bakmışsın, gıyaben hüküm giymiş,
kalbin karanlığına yöneltilmiş bir ayıp ile
kınanıyor.

bazen, adalet geç kalmalı.
geç kalmalı ki,
sonra hükümlünün gözleri yeniden karşında durduğunda
oynamasın yer yerinden
hayaletinin uyuduğu kodeslerde;
bir af uydurma zahmetinde bulunmasın
dünün ateşli iddia makamları
ve geçmişin sevgisine
yenik düşerek
kendiliğinden yenilenmesin
kırılan kalemler.

zaman, eğitiyor kalbin katı yollarını
ve emin olduğumuz cennetin yazgısı
kırılıyor bin bir parçaya.
her biri birbirinden parlak yollar,
geçmişi tüketip geleceğe yöneliyorlar.

yüreğimdeki bütün cevval savcılar,
yarın indirecek gardlarını
ve affedecek tüm kınanmışları,
çünkü onları kabul edeceğim bir cennetim de
gözü kapalı gönderebileceğim bir cehennemim de yok.

affedin, tüm cürümleri affedin,
kimimiz, kimsemiz yok birbirimizden başka
bu büyük ve yalnız dünyada.