Deş geç

nisanınbeşi2014

deş geç içimde sabit ne varsa.

kalbim kırık, memleketime,

anlamaya çalıştığım her şey biraz uzak;

uzaklar kırılgan,

tutunduğumuz zemin kaygan.

durduğum her nereyse,

içimde tuttuğum inançla ölmeden,

deş geç, ne yaptığını bilmezce.

bir deli fırtınanın enkazını

yeniden savur geç.

tüm krallıklar yıkılana kadar,

biraz küçükler, en büyük olana kadar,

ben kendime bir memleket olurken,

sen gel, ister sinsice, ister masum,

deş geç beni, yatır göğsünce bir döşeğe,

ebedi zaferlerim arasından geçerek,
kavuştur beni nihai yenilgime.
 

deliydi desinler, yetmezdi hiçbir düşme,

o bile devrildi, göğsüne fırtınanın değmesiyle.

gelecek, bir an duracak, sonra geçmeyecek zaman,

sessizlikten ders almaya başlarken,

beden bir mozale, kısa ömürlü bir altın kafes düşecek,

rüyalarının sıfırlandığı yere.

deş geç beni ve kutsal saydığım her şeyi.

zaten boğulacağım, gerçeğin nefessizliğinde.

deş geç beni, ben nasılsa affederim.