biz yaz günü rüyasına uyanmıştık
herkesle beraber
ve sokaklar tıklım tıklımdı.
kendimizde değildik
ama kendini hatırlayan var mıydı, bilemiyorum.
aklımdan geçenler, aklına bulaşırsa
ne yaparım diye korkarken,
aklından geçenler bulaştı kalbime
ve ne kadar yanlış bulsam da
atamadım senlenmiş kendimi uzaklara,
yürüdüm fikrinle.
sonra sen gittin, ben kaldım,
ya da ben gittim, sen kaldın.
fikrin eksildi zihnimden,
fikrin benim oldu değiştikçe
eskiyen şeyler gibi uzaklaştık sokaklardan, kapandık
herkes için inşa edilmiş cehennemimize.
sonra mevsim döndü, soğuklar geldi
ve yine derin bir uyku yorgunluğu çöktü gözlerimize.
fikirler yatıştı, sevdiklerim, başka diyarlara yollandı
uzaklardan yanar oldum halimize.
yükseklerden düşer gibi yitti heyecan,
kasvet yerleşti yataklarımıza.
hadi, bir şarkı mırıldan kulağıma,
fikrine müsaade etmesem de,
sız tüm hücrelerime,
kendinle değiştir beni
ve çocukların bile öldürüldüğü dünyamdan
kurtar beni kalbimle, özgürlük.
sinsice yerleş, sonra,
haykır varlığını içimizde,
her an, her mevsimde.
birilerinin daha dünyası yıkılmadan,
bul bizi en, en derin inlerimize.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
benim de söyleyeceklerim var!