neye ihtiyacımız var bilmeksizin
koşuyorduk bir şeylerin peşinde.
elle tutamadığımız her şey yok hükmünde,
tutabildiklerimiz ise modası geçmiş şeylerdi.
bu kadar düşmüş arzuları da
ayağa kaldırmak için
sevilmek istiyorduk
sevmek bile değil, sadece sevilmek
o da olamıyordu, ne hikmetse.
verebileceği her şeyi
alabilecekleriyle ölçen bir nesiliz biz.
başkalarının nasıl yozlaştığı hakkında konuşmaktan
kendi sıradanlığını görmez olmuş.
biraz verdiğinde dünyaları isteyebilecek kadar şirret,
ölümden alabildiğine korkan.
olmasak da olurdu da işte
bir kere olmuş bulunduk,
geri alması kolay değil.
her şey hakkında biliyoruz
çoğunu yaşamadan.
kırk yılda bir yaşamak isteyen görünce de
korkuyoruz yaşanacaklardan.
tüm hayatı emip şişmanlamaktan
saatlerce koşup oynayabildiğimiz o kısacık zamanı unutur olmuşuz.
şimdi nasılsa her şey ayağımıza geliyor,
gerek yok koşmaya.
böyle aşık olunmaz, diyorum sana,
ne bir amaca, ne bir insana, ne de bir tanrıya.
biliyorum diyorsun, gerçekten biliyor gibi;
sonra uyandığında uykundan
yine canıma kast ediyorsun.
istemenin, olmanın sınırı yok zaten,
sen de haklısın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
benim de söyleyeceklerim var!