plastroid

ocakınonüçü2014

gece gelip üstümüzü örttüğünde
nereye eğileceğimizi bilmeksizin
koşuştururuz uykularımıza.
eskiden olsa uyanır, sohbet eder,
sonra yine uyurduk.
öyle ki, hayal et,
karanlığı yaracak ışığımız olmasa
ne yapardık birbirimizi dinlemek
ya da uyumak dışında?

oysa bugün, her an ulaşabiliyoruz
sevdiklerimize, sevmek istediklerimize;
hep beraberiz, yalnızlıklarımızdan yoksun,
en ufak anı dahi doldurmak peşindeyiz.

bir gece olanca soğukluğuyla
musallat olmadıkça üstümüze,
daha çok sevmek için yer ve zaman da yok bize.
hep biraz eğreti, plastik paketinden çıkarmadan
sıkıldığımız oyuncaklar artık insanlar.

her şey olduğundan daha büyük,
ama saklanamaz olmuşuz gölgelere.
uzun bir gece örtse üstümüzü
ve soğuğunda sarılsak sevdiklerimize;
yoksa, başka türlü olmayacak bu iş.