bir kaygı kaynağı olarak yansıma

ocakınyirmisi2014

bir gölgenin gölgesi üstümüzdeki güneş,
boyunlarımızdan kavramış
başka dünyaların gökleri.
geçmişin ve geleceğin yazdığı
bir defter içinden geçiyor ışık,
biz doğuyoruz,
ödünç harfler gibi, kısacık, harcanabilir.

öyle büyük ki inancımız,
öyle geniş ki varabileceğimiz sonuçlar;
tanrıların parmaklarını görebiliyor,
sözlerini ezberliyor
ışık arıyoruz,
kendi yansımalarımızı göndermek için
başka dünyalara.

titreşimin sesi mi olurmuş?
çığlık çığlığayız oysa burada;
sesimiz her yerde,
duyduğumuzsa sadece
alkışlarımızın sesi.
yaratılarımıza hayran,
yaratılara soğuk,
yaratanların koynunda bir yer için düşkünüz.

neylesin bu nobran,
keskin, kirli sözleri üreten ruhları, yaratan;
kusurlu etlerimiz bile
daha samimi, daha saf.

o kitap ki, kimin eli değse,
yalnızca kiri kalır üstünde,
bizi kemiriyor,
el yordamıyla yolunu bulamayacak kadar
kör ediyor.
sor öyleyse, sor, korkma,
neden başka bir zamanın,
başka birinin sözleriyim,
ama kendim gibi hissettiğimde
içinden çıkılmaz bir kaygı duyuyorum?