yürümenin evrimi

ocakınyirmibiri2013

başlarken neredeydik de
şimdi geriye gitmişçesine
bir keder bağlamış hepimizi?
söylüyorlar işte, anlatıyor televizyon,
büyümüşüz, büyüyecekmişiz;
umrunda mı?

bir emir olarak
iyi hissetmeye çalışıyor herkes.
oysa küçücük avuçlarımıza
sevmeyi, hayatta kalmayı
ve başka umurları sığdırmaya çalışırken
biraz boğuluyoruz.
biraz ama, çok değil.

bazen yürüdüğümüz yollarda
uzakta yalnız ve emin yürüyenleri görürüm.
yol arkadaşlarının zamanı geçti mi,
neden herkes yalnız yürüyor?

korkak aslan, teneke adam ve korkuluk
yürümüştü dorothy'nin yanında, toto'yla
ve güzel bitmişti hikayesi.
çok uzaktı dünyası, çok küçüktü
ama güzel bitmişti hikayesi.
herkes unutmuş gibi
dorothy'nin masalını.

başlarken daha ilerideydik,
yanı başımızda bahar vardı
ve yüreğimiz, balonlardan hafifti.
şimdi yürüyoruz
sırtlanmış kendi taşlarımızı
yükü paylaşmaktan korkarak.

yol uzun, yolcular huysuz
neden yürümek için bu inat öyleyse?