kış uykusu

ocakındokuzu2012

en çok düşündürendi kış uykusu.
fikrin mağarasına uzanıp, ışıktan kaçmak;
gölgelerle öğrenmek hayatı
ana rahmindeki gibi.

en sevdiğim ses, uğultunun sesidir.
sen gibi, ben gibi eksik ve kırılganlığın şarkısı,
uğultuda büyüttüm ben kendimi.

sonra o kadar çok ışık vardı ki seninle,
korkamadım kaybetmekten;
öylesine savruktu ki benim kış uykum
her hareketinle uyandığım bir kuş uykusu gibi,
narindi kabuğum zaten.

şimdi çok sevdiğim bir kitaptan koparılmış
iki sayfayız.
sende kitabın yazarının sözleri,
bende senin sözlerin.
sözlerin hepsi işlemiş ve kaybolmuş
yaşlanan bedenlerimize,
biz yürüyoruz
birbirinin tam zıttı yönlere.

bir kış uykusuna çekileceğim şimdi
kabuğumun hemen altında
okumayı unutacağım
ve kutlayacağım özgürlüğün
dayanılmaz ağırlığını;
yeniden sevmeyi öğrenene kadar,
yeniden sevene kadar.

haydi, kal sağlıcakla.