yüke dair

ocakınaltısı2012

kopar, kopar o kabuğu,
dön arkanı sonra da;
yara benim yaram
iyileşemeyen de ben olurum.

yak, yak köprüleri,
ne vardı, nereye kadardı zaten
bir ağırlığı ikiye bölmek,
iki kişi yaşamak bir zamanı?

değiş, değiş durmaksızın,
hatırladığım gibi kalırsan
özlerim seni;
bir de çirkinleşen yüzüne
hapsolamam.

boşalt, boşalt doldurduğun şehirleri,
yalnız bırak bir tür mabedi.
hiçbir şey tapılacak kadar güzel,
o kadar iyi değildir
tek yükü taşıyan iki omzun
dayanışması kadar.

sen artık tek başınasın.