gidemeyen bir şey hakkında

ağustosunyedisi2012

bir insanı geçmişe gömmek, 

onu dualarla uğurmalamak

yaşamanın, keskin dişleri arasında  

mümkün değil belki de.

çok mezarlar açtım içimde

çok kez sardım sarmaladım seni

ve affettim;

güzel kokulara buladım hatıranı,

kendime emanet ettim.

rüyalar, yeni evin,

terk et istiyorum zihnimi

ama terk etme beni.

bir insanı zamandan başka bir diyara

emanet ettiğinde;

bir insanı kendi içine gömüp

yaşayabileceğini düşünecek kadar 

kibre yenildiğinde, 

yaşamaya devam eden tek şey

içindeki göklere dair hikayeler oluyor.

yaşlanmak istemiyorum

kaçırmaktan korkuyorum günlerimi,

korkunun tadından;

ama gideceksen,

gidebileceksen

ya da çoktan gittiysen ben görmeden,

razıyım yaşlı bir adam olmaya.

bir hayali, yeni bir hayalle gömemiyor insan.

içine kaç mezar açarsan aç, 

uyuduğun sürece

yaşayacak bir yer buluyor

sende bıraktığı parçası.

ne yaman şeymiş bu,

varlığı da yokluğu da dağlıyor bir tarafını insanın.