kıskanç şiir

temmuzunonsekizi2012

bazen su kuşu kıskanır
sırf gök onu sarıp sarmaladığı için
ve bazen kahramanlar masalları kıskanır
çocuklar yalnız onlara dokunduğu için.

bazen, sevgili,
unutuyorum kim olduğunu,
kim olduğumu
ve kıskanıyorum
ayağının altına serilen,
neşe içinde yürüdüğün yolları.

elini kutsal bir kitap gibi tutacakken,
bir başkasının gölgesinde
serbestçe savruluşunu izliyorum saçlarının.

işte o zaman,
gökteki kuş da
mutlu sonlu bir masalın kahramanı da,
eğiliyor mütevazi özlemimin önünde;
sana dair bir hikayesi olan
her küçük varlık
bir parça hüzün olarak
yer ediyor içimde.

sen onları dinledikçe,
sanki ben konuşuyorum;
sen konuştukça,
onlar oluyorum.

hiçbir şeye sahip olmadan
her şeyin ortak olduğu
bir dünya düşünüyorum;
suyun gökten,
kahramanın masaldan
ayrılamadığı.

tek eksik, eksik parçam.