yürüyen evler

aralıkınonikisi2012

huzursuz bir sabaha uyandık,
ters gitti ayaklarımız
bir gürültü eşliğinde ağlaştık
tutunacak bir yer,
rüzgardan korunacak bir ev aradı gözlerimiz.

insanlık yaşlandıkça öğrendi
kök salmayı toprağa,
bağlanmayı onun olana;
bir canavar gibi yerleşti içine
sabitlik, tutarlılık ve düzen.

oysa hep yürüyeceğiz
bir kervanın peşinden
ve sevdiğimiz çiçekleri koparıp
ancak vücudumuza ekecektik.
tek ev, göç olacaktı;
babalarımızın görecek çok memleketi vardı.

şimdi o kadar uzak ki yürümek
yer yön bilmeden;
rüzgar kazanıyor,
saklanıyoruz beton duvarlar ardına,
sıklıkla üşüyoruz.

gel,
yol arkadaşım ol;
bildiğimiz yollardan değil,
kaybolacağımız yollardan gidelim.
herkesin evi oturuyor,
bizimki hep yürüsün
durmayalım artık buralarda.