kayıp çocuklar için

aralıkınonbeşi2012

senin için yıkılan tüm şehirler,
kurşun lekesi işlemiş tüm duvarlar,
eli, ayağı, gözü olmayan tüm çocuklar.

senin için dikilmiş tüm minareler,
ıssızlığı yararak gelen çan sesleri,
eğilip bükülen, huzurunda titreyenler.

eğer bir adım atıp kaybolacaksak
ve ateşböceği kadar kalacaksa izimiz gökte,
ya da bir çiçek gibi yükselip
boyun bükerek yaslanacaksak sonunda karnına;
şimdi al beni yanına, uzağına, hapsine.
burada vahşetle terbiye ettiğin, yeter,
biraz eksik biraz fazla sevgiye köle ettiğin, yeter.

yurdundan koparılmış bir kamışın sesi gibi
içine can üflediğin şu çocuklar;
kırgın, yaslı ve dertli.
bırak, üzülmekten unutmasın insanı,
kırılmasın bu ölümlü oyunda,
uyansın tüm çocuklar bu ölümlü uykudan.
bırak kayboldukları yerde
adının bu dünyadaki savaşından.