utanç şiiri

kasımınyirmiüçü2012

gerçek yüzünü çıkar sakladığın yerden artık.
hayatın gecesi sıyrılsın sırtındaki cübbeden.
ne için varız, kalp kırmaktan başka?

harcamak üzerinden yükseliyor
insanlığın ayı,
zihne saplanan bir ağrı gibi
gözlerimden akıyor içimdeki utanç;
gülümsüyorum ama kahkaha atamıyorum.
gülümsüyoruz ama kahkaha atamıyoruz.

sakla gerçek yüzün her ne ise,
bırak biraz yalnız kalsın günün, insanların.

zayıf ve güçsüz bir ışık artık bizi ısıtan.
karanlık basmadan bulayım istiyorum limanı,
çok gece yönsüz kaldım, çok gece ışıksızdı yıldızlar;
ya da fazla parlaktı içinde yüzdüğüm şehrin ışıkları.

harcayarak büyüyorsun.
başka birinin acımasız hikayesini tüketirken,
içindeki utançtan yeşerip
ona gömülürken, yaşlanıyorsun, yavaşça.

bir gün gerçekten özür dileyecekken
fark edeceksin ki,
ya sen yoksun artık kırdığın yerlerde
ya da kırdığın yerler üzerinde
yeni şehirler kurulmuş;
plastik bir gökkubbe altında
çocuklar doğmuş.

bugün başlayacaksan başla,
ya da başlamak hakkında maval okuma.