geçmiş aşık

şubatınyirmiüçü2014

geçmişten bir nefes çektim ciğerlerime,

fotoğraflardan ibaret, belki de hiç yaşanmamış günler için

mumlar yaktım, dizlerimin üstüne çöktüm.

sen, zamanın seni savurduğundan da güzeldin

bense hep biraz fazla yalnız.

bir fırtına değildi gemimizi batıran

yahut bir yangın, bizi birbirimizden ayıklayan.

yalnızca benim günaha dokunan ellerim

bizi boğazlamaya kalkmıştı.

öyle ki, şimdi aynı fırtına

hala ensemde, beni kolluyor,

ayartmanın peşinde gözlerimi yoldan;

sense çoluk çocuğa karışmış

güzel kaderini ekip biçiyorsun.

zamanın bizim için kanıtladığı tek şey,

yalnızlığa ait olanın, 

yalnızlığı her zaman boynunda 

bir idam haladı gibi taşıdığı

ve taşıyacağından ibaret.

bir ömür boyu birikeceğime 

burada biteyim dedikçe

yolsuz bir nehir gibi koşuyorum

denizin kokusuna doğru.

ama vardığım yer benden küçük nehirler,

korkuyorum, ulaşamamaktan.

bu sahipsizlik öyle yabancı ki

hatırladığım sözlerindeki sıcaklığa,

bazen bir ömürdür yandığımın

ama kül olamadığımın ilanı gibiyken,

hayalsizlik gibi her nefes.

uçurtmalar rüzgara tok, kimse uçmak istemiyor artık.

geçmişe ibadet eder gibi, eksik ve yalnız

dünün sırılsıklam aşık çocukları.