iç hastalıkları

temmuzunikisi2013

eleminden doğuyor denizler
ve sahte gemiler inşa ediyorsun
senden beslenen.
boğazında eski bir idamın ipi,
ölümsüz, yaraları nihanın bir parçası
çıplak elleri ile dünyayı tutuyor.
böyle unutuyor ancak boğazındaki acıyı.

herkesin benzer soruları var,
eksik ya da fazla cevapları,
bir yol açmak için uğraşıyor
tüm canlılar,
başkalarının geçmişinde.
sırtlanmış zamanı,
kapalı kapılardan geçmeye çalışıyoruz
başkalarının güvenli limanlarına.
tek umut, orada bir sığınak bulabilmek.

kuraklıkla çözülmüş bir hastalık seninki,
af dileyecek duvar yok, ağlanacak gözyaşı;
son ölüm, boğularak gelmişti
'tanrım, bu köstekleri al içimizden' diye bağırarak.

devam edebilmekten de yorulur insan,
o zaman işte, tam o zaman
yalancı gemilerin yetişir imdadıma,
inanırım bir an suyun su, ahşabın ahşap olduğuna,
bırakırım kendimi ölümcül oyununa.

düşmek bilmeyen bir adam düşene kadar
sürükleneceğiz biz senle,
neyin var neyin yok benim,
neyim var neyim yok hep senin;
kavuşabildiğimiz kadar kavuşup,
nefes alabildiğince yaşayacağız.