temmuzunikisi2013
yalnız da olabilirdi belki
hiç tanımasam seni.
hep barış içinde de olabilirdi
eğer tutkular, sevmekten ibaret,
şekillendirmeseydi bizi.
habersiz, küçüldü dünya
ve insanlar unuttular
birbirlerine olan düşkünlüklerini.
aklımda, sevmenin anıları,
çerçevelerinde sabırsız resimler,
seni arıyorum bu kalabalıkta.
ışıkları çekilirken şehrin
kör gözlerim düşüyor,
güneşin ışığından başka ışıkta
parlamıyor gözlerin.
evimde, saksıda çiçekler,
görülecek cenazeler için yetişiyor.
her biri henüz doğmamış bizler için,
ölmeye doğan evlerin son süsleri.
dünya öyle küçüktü de
bulmak zordu yine de seni;
meşguldün belki de başka şeylerle,
gidemediğim yerlere gitmekle
ya da geçmişi aramakla mesela.
anlaşamadığımız bir şeyler vardı da
umrumda değildi onlar sen gülümsediğinde.
omuzlarımda dünyalar olsa, fark etmezdi
sen gülümserken.
sonra bir an, vazgeçtin gülümsemekten,
soğuk bir rüzgar sürükledi seni sözlerimden.
uzaklar sessiz kaldı, gömüldüm kendime,
susamadım da, çıkmadı sesim.
sen varken çektiğim bu yalnızlık,
yokluğundan beter bir müsibet.
gel, tamamla yeniden,
yalnızlıkla olmuyor artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
benim de söyleyeceklerim var!