geçerken uğramak

aralıkınonüçüncügünü2015

geçiciyiz be bir tanem,

öyle geçiciyiz ki

geldiğimiz yeri hatırlayan da,

olduğumuz yeri hatırlayacak da yok. 

öyle ya, bir altın değiliz

dünyaya kazık çakalım zaten,

bir dil bile değiliz ki

sonsuz hissedelim kendimizi bir anlığına.

hem o kadar geç kalmışız ki

güzellerin hepsi terk etmiş 

bugün yürüdüğümüz yolları;

bir yandan da o kadar erken gelmişiz ki,

hala bekliyoruz kainatın mahşerini.

işte öyle bir ortada kalma hali bizimki.

o vakit, bu böbürlenmeyi

bir an önce geçip gitmek,

her şeye sahip olup

adını zenginliğine sarmak için çırpınanların

yolundan çekilmek gerek.

onların kazanacakları var, 

benim yok.

onların bıracakları adları var, 

benim sana bırakacağım, 

anamın bana mirası

canımdan başka bir şey yok.

acelem de yok inan,

geçiyorum acelesi olanların yanından bir yaz rüzgarı gibi aheste aheste;

bir tek önlerinden çekilirken acele ediyorum.

adı en güzeller, bir gülüşü için can verilecekler bile  

biraz sabredebilmişler bu evin sahiplerine.

önce buraya sarılmışlar, 

sonra bir parça beze,

sessiz sedasız, göçüp gitmişler.

bak, oysa, altın yerli yerinde,

kalıcılığının kıymeti kulaklarımda çınlayan küfür,

hep en çok isteyenin elinde, sonsuz.

bırak, biz geçerken uğramış gibi yapalım bu eve,

nihayetinde buluşacağız tüm sevdiklerimizle.