yeşil el

haziranınyirmiüçü2014

öyle çok can taşırdı ki,
kestiğin yerden yenileri fışkırırdı.
karnına sapladığın bıçağın izi
sadece karnında kalmaz,
üzerine sıçrardı failin.

öyle sakin karşılardı ki
hoyratlığını insanın
korkacak fırsat bırakmazdı
çocukları için.
onun için ölüm
yeni doğumlar için
yer açmaktan ibaretti,
yas tutmaz, gözyaşı dökmezdi.
bir köşesinde sıkıştırırken bile
kendi evinde
üstümüze salabileceği azaptan uzak
sakindi.

öyle bir sükunet ki,
her yeni sefer doğaçlanırdı
ama ben duyardım
elim günaha her değdiğinde:

'er geç kavuşacağız seninle çocuk.
o zaman ilk affını dileyeceksin,
ağzında küllerle'.