deliliğe övgü

mayısınyirmisi2015

bize delalet ediyordu her şey.
tüm olmuşlar ve olacaklar için
minnacık odalara ayrılmış
tek sahne var.
bugün seven, yarın sevmeyecek
sonra çıldırmışçasına sevip nefret edecek tüm çocuklar
yağmur gibi yağıyor dünden bugüne, bugünden yarına.
düşün bak, insan fırtınası,
savrulmaların en doyumsuzu
aldığımız her nefesle besleniyor.
en büyük korkuları
güneşi tek lokmada mideye indirecek
bir dev olanlar
sonsuz boşluğa dair gizemleri dinlerken,
yana yakıla bir yaratan arıyorlar
bu boşluğu atfedecek.

oysa yıldızlar birbiriyle rekabet etmezdi.
hatta öylesine açıktı ki araları,
birbirinin çocuklarına dahi dokunmazlardı.
yakınları, çok uzaktı bize.
sadece birkaç milyon yaşlanmıştık
ve çoktan yorgunduk.
neden yaptığımızı bilmediğimiz şeylerdi
bizi en çok hırpalayanlar.

şimdi, var olmanın hayalet renkleri içinde
gök kubbenin uçsuz bucaksızlığına anlam katacak
insancıl tanrılar hayal ederken rüyalarımızda;
üstün özelliklerini
kendimizden, en iyilerimizden bahsederek açıklıyor,
sinsice kendimize tapıyoruz.
çünkü her şeyin tek delili
bizden önce gelenlerin rüyaları,
görebildiklerimiz, belki duyabildiklerimiz.
kimi büyük yok oluşun karanlığı,
kimi büyük kurtuluşun zenginliği.

geride bıraktığın izler
yaşıyorsa bile içimizde,
bir araya geldiğimizde
ortaya çıkan paçavrayla gurur duymaktansa,
ıslak topraktan fışkıran bir çınar olabilmenin hayaliyle
geçireceğim sonsuz sayılı günümü.

dalgaların zamanın sonuna kadar
kıyıları döveceği gibi
bir kalp daima paralayacak kendini.
ışık, soğuk yolculuğunu aşıp
varacak yine
ve seninle parıldayacak
tüm var olanlar.

tüm rüyalarım sana delalet ediyor.